Η Τριχοκουρία ή και κουρά όπως συνηθίζεται να λέγεται είναι ένα αρχαίο έθιμο. Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχε η συνήθεια οι γονείς να προσφέρουν ως θυσία στους βωμούς των θεών τα πρώτα μαλλιά που έκοβαν από τα παιδιά τους. Ο χριστιανισμός παρέλαβε αυτό το έθιμο και το διατήρησε ως δείγμα αφιέρωσης στο Θεό. Οι γονείς δεν πετούν απλά τα πρώτα μαλλιά των παιδιών τους που κόβονται αλλά τα προσφέρουν στο Θεό. Με τον τρόπο αυτό Τον ευχαριστούν για το δώρο της νέας ζωής.

Η χριστιανική τελετή της κουράς λοιπόν (η οποία εκτός από την ακολουθία του Βαπτίσματος βρίσκεται και στην μοναχική κουρά και στην χειροθεσία των αναγνωστών που είναι τα κατώτατα μέλη του κλήρου) είναι το σύμβολο της υπακοής και της θυσίας. Από αμνημόνευτα ακόμα χρόνια, ο άνθρωπος αισθανόταν τα μαλλιά του σαν να έχουν ένα είδος «μάννα», σαν ένα κέντρο εξουσίας και δύναμης. Ένα παράδειγμα αυτής της πίστης είναι η βιβλική ιστορία του Σαμψών. Αλλά ακόμη και σήμερα, κάτι παραμένει από εκείνη την πίστη σ’ αυτή την συνεχή προκατάληψη που έχει ο άνθρωπος με τα μαλλιά του.

Η κουρά μετά το βάπτισμα αρχίζει με μίαν ευχή που συνοψίζει τη σημασία του μυστηρίου: την αποκατάσταση του ανθρώπου ως του πιο τέλειου, του πιο όμορφου δημιουργήματος του Θεού.